Isang mahalagang araw para sa isang Film student.

Ang mabinyagan siya...binyag sa mga aspeto ng paggawa ng pelikula.

Editing, Production design, Animation, Directing, Acting...

At para sa espesyal na araw ng Oktubre, si Apol, Kacey, Kriz, at ako ay nabinyagan.

Nabinyagan sa aspeto ng Cinematography.

Isang mahabang preparasyon ang binyag sa pelikula, gaya rin ng isang binyag sa relihiyon.

May mga prosesong pinagdadaanan.

Bawat isang hakbang ay masakalap...at pasaklap ng pasaklap.

Pero sa dulo, sa pagtutulungan naming apat, lahat at napagtagumpayan.

Dahil sa mahabang proseso nga...

Ilang mahahalagang kaganapan na lamang ang ating dadaanan.

Dahil ang simula naman ay puro usapin lamang sa pera.

At ang usaping iyon ay walang solusyon, lagi lang pinag uusapan

Usap-usap...at marami pang paguusap.

Hanggang sa umabot sa puntong handa ng magbenta ng laman si (insert name)

Miyerkules, araw bago ang binyag.

Nagbibilang lang kami ng mga numero, dahil wala namang perang bibilangin.

Nagtetext sa isa’t isa sa mga dapat bilihin at gawin.

Wag mo to bilihin, dahil ganito. O kaya naman ay bilihin mo ito dahil kelangan.

Kinagabihan, pumunta na kami ni kacey sa location ng isang grupo para kunin sa kanila ang equipment na gagamitin rin namin sa shoot kinabukasan.

Naglaway na lang kami dahil sa meron silang riles at sandamukal na nilalang sa paligid nila.

Habang kami naman ay nagbabasura para mahingi ang mga gamit na magagamit pa.

Kutsara, tissue, styro, mga baso...sayang pati sana kape.

Dumating na kami sa bahay nila apol kung saan kami magshu-shoot.

Daldal...daldal...daldal..daldal...at ligo.

Gumawa kami ng egg sandwich ni apol habang nag-usap tungkol sa shoot.

Kung pwedeng gumawa ng 1000 sandwiches sa isang tasty...gagawin namin.-motto namin

Pero 700 lang nagawa, sayang. Wahahahahaha! Eherg eherg (tawa ng hikain)

Natapos ang paggawa ng sandwiches kaya natulog na kami. 4am yun.

Gumising kami ng 6 am para makaalis kami agad ni kacey papunta sa makati.

Sa RSVP kung saan namin kukunin ang mga ninong at ninang at pari sa binyag.

Bilang tanga lang kami ni kacey sa direksyon, natagalan kami mejo sa paghahanap sa RS.

Pagdating sa Salamin Bldg, aba sa harap ni Ariel eh tumataas ang presyo ng equipment.

Kaya si kacey ginaya ang steps ni IYA sa shampoo commercial, ayun bumaba naman ang price. Buti na lang at soooooooobrang ganda ng buhok ni kacey. May sariling buhay lang.

At sinayawan pa ni kacey sa parehas na steps ang ibang kuya. For that mababait sila.

Traffic sa edsa kaya nag-C5 kami. Takteng mga pulis makati ngayon pa naisipan maging nature friendly. Mag check ba naman ng tambutso ng mga sasakyan. Kaya pinara kami.

Bumaba ulit si kacey at nagmala-IYA at syempre, ano pa ba, pinalampas na naman kami.

Nakarating kami sa location mga 10:30, 30 minutes late sa call time.

Pagdating kina Apol, pinababa na agad ang mga gamit. Kunyari maalam ipinalagay agad ang 35mm na cam sa dapat niyang lugar. At yun na nga ang simula ng binyag.

Tumayo ang Paring ENER at kami at tinanong...maraming tanong...

Anong lente ang gagamitin?

Anong ASA ng film natin?

Lalagyan ba ng filter?

So ano na ngayon ang ASA nilagyan ko na ng 85A?
Ano yung film niyo?

Lahat kami parang langgam na mabubuhusan ng tubig sa pagpa-panic.

Takbo sa kwarto at kuha ng notes, kung pwedeng bumalik sa sinapupunan ng nanay ay gagawin namin. Pero syempre hinde. Pwede naman kasing iba ang itanong ba’t yun pa.

Pwede namang:

Asan ang CR?

Magkano ang palitan ng Dolyar at Piso?

Anong nangyari sa Bituing Walang ningning?

Ilan na ang pelikula ni Manny Pacquiao?------> baka masagot pa namin.

Sobrang kahihiyan at panliliit ang naramdaman namin.

Pero buti na lamang at natural sa amin ang pagiging magagaling, kaya nakaya namin.

Simula lamang ang aming pagiging api, parang sa mga teleserye. At sa bandang huli kami ay namayagpag. Lahat halos ng shot ay tig-iisang take lamang.

Ang pari na nag tatanong sa amin ay kalokohan na namin.

Kinuha pa naming artista sina TENG at BRIAN, mga taga-RSVP.

Sa bandang huli, nagagawa na kaming iwanan ng mga taga RSVP dahil alam na namin ang ginagawa namin. Magaling na talaga kami. AHAHAAHAH! Matawa na lang tayo.

Ang saya ng mabinyagan ng mga taong bihasa sa paggawa ng pelikula.

Salamat kina NOR, PAO, at TEY...ang mga sakristan at mga madre sa aming shoot.

Salamat  kay kuya ENER ang paring nagbinyag sa amin.

Salamat kina BRIAN, TENG, Kuya JERRY, Kuya Romeo at iba pang mga taga-RSVP (gagantihan ko ang mga taong aaway sa inyo)

Mga ninong namin sa binyag.

Kina AINA, CHRISIE, Ate SUGAR, MAJ, aming mga ninang.

Kay kuya RP ang aming magaling na COOK.

At sa iba pang mga grupo ng cinematog na talagang supportive sa isa’t isa.

Kina, PAULINE, PAOLO, YNES, NESTOR, ADRIAN, MIMAY, VAL. PIA, AT MO.

Kayo ang mga bisita sa ming binyag.

At syempre sa aming AMA na si NAP JAMIR.

Salamat sa pagdala sa amin sa mundong ito.-Mula sa mga mapagmahal mong anak.

Naps babies!

Dahil sa mahabang panahon na nawalan ng kuryente. Ilalaan ko ang mga entries ko sa blog na ito sa darating na linggo as bagyong dumaan: si Milenyo!

Natutuwa ako at may kuryente na sa amin. Marami akong kwento sa likod ng kadiliman ng aking kwarto.

ABANGAN!

Mabuhay ang lahat ng mga pinatay na ng UP dahil sa haggard sa Acads.

Sabi ni Raul Gonzales nagluluwal raw ang UP ng mga destabilizers at mga naked runners. HELLO! yun lang. Kamusta ako para sa late na reaction. (mabuti naman!)

Hinde ko naman kasi gusto talaga patulan ang komentong ito. Ginamit ko lang iyong panimula. Dahil hinde lang destabilizers at naked runners ang produckto ng UP. Siya rin ang pinaka malaking producer ng stress, hinde sa bansa, kundi sa mga estudyante nito. Mga maiitim na mata at pagod na katawan. Siya rin ang dahilan ng pagkagutom ng mga estudyante. Gutom na gutom na pero hinde pa rin kumakain. Dahil sa ubos na ang pera sa pagpapa photo copy ng mga readings. Walang pinipiling biktima ang UP, lahat ng andito at kanyang hinihigupan ng lakas. Sinasaid niya ito, at kapag wala na siyang makuha rito...Pinapatay niya ito, bibigyan niya ng isang magarbong libing kung saan sasabitan niya ang lahat ng bangkay ng sablay at medalya pa sa ibang mas naghirap at nagutom. Sasamahan ng mga tugtog at mga bulaklak ang lugar, at doon magtatapos ang gutom, hirap, at pagod.

Sa panahon ng stress, computer na lang lagi ang katapat ko!

Dito ginagawa ang acads, org, personal na buhay, lahat!

Dito ko naririnig ang mga kantang gusto ko, mga kantang may ipinapaalala,

Masaya, masarap, malungkot at masasakit na alaala na kalakip ng mensahe ng mga kanta.

Stressed ako, OO! At gusto kong magwala dahil sa sobrang stress.

Puyat lagi na lang PUYAT. Sobrang payat ko na!

Pero grabe, siguro nga tao ako. May puso nga siguro ako.

Akala ko kase simula ng nag kolehiyo ay nagsimula ng lamunin ng kaalaman ang puso.

Kita mo nahihirapan na nga rin ako isulat na-puso (ko), ang hirap na angkinin ulit ng isang bagay na inilagay na sa ref at nagsimula ng lumamig. Matigas, bato.

Kanina habang bumabawi ng tulog mula sa isa na namang pagpupuyat

Tumagas na lang talaga ako, pinipigilan ko pero hindi ko mapigilan.  

Ang mga kanta kase, lagi silang may paraan para palambutin ang puso (ko).

Isang kanta ng pag-ibig. Mga kantang gustong gusto ko.

Dahil sa mga kantang ito lamang ako humahalaw ng karanasan.

Related Literature sila ng buhay kong walang theoretical fremework(pag-ibig)

Sobrang sapul, sakto, pasok sa banga ang kanta.

Ang mga naiisip kong bagay ay parang totoo.

Sobrang totoo na nagawa niyang mapaluha ang malalaki kong mata.

Sinasabi nila na aminin mo na, sabihin mo na.

Sa aking imahinasyon, tapos na, nasabi ko na.

Nasabi ko na ang laman ng puso.

Masaya na malungkot.

Magaan na mabigat ang naging resulta.

Nagdulot sa akin ng mas matinding takot.

Kung sa isip ko pa lamang ay masakit na...baka ikamatay ko pa kung sa totoong buhay na.

Hinde bago ang ganitong mga pakiramdam, pero hinde sila pumapalpak na ako ay gulatin.

Gulatin sa bigat ng epekto sa emosyon.

Buti na lang may blog. Blog na takbuhan ng mga gaya ko na, hinde kaya magsalita. Mga taong, madalas hinde naiintindihan. Mga taong pinipilit ide-frost ang puso. Or i-ahon mula sa PUSOnegro. Marumi na at mabaho.

Leo workers want to be first and at the center of the office. Even if
they can't lead, they'll look for every opportunity to increase their
own
status-- and if someone else seems ahead of them, look out. They will
make
it clear that they aren't happy by pouting and complaining. They want
advancement so much that they'll take on more responsibility and carry
a
heavier load than anyone else does in the office. And they are
self-promoters. It is likely that they are telling everyone in the
office
what a great job they are doing.
They know they are superior and want everyone to know it as well. This
arrogance can sometimes cause problems when working with management.
But
typically, they are just hard workers out to demonstrate just how good
they really are.
They thrive in sales positions - they can promote a product or company
just as well as they promote themselves. Their strength and arrogance
isn't

just show either. In a crisis situation, Leos really demonstrate their
true

courage. Leos want to lead and will be pushing for more responsibility
and
rewards. They are happy to train and mentor new coworkers as they enjoy
giving advice and being in positions of authority.
If you are trying to manage a Leo employee, you'll need to give them
plenty of praise, responsibility, and independence. They will certainly
want to
help lighten your load of management responsibilities. Just be careful-
the next thing you know they could be taking over your job.

Sa lahat ng bagong miyembro ng UP Cinema (andami niyo) ako ay natutuwa at excited na kayo ay makatrabaho. Gusto ko pa kayo makilala. Ako, wala kayong choice kundi makilala ako. Congrats sa Internals sa matagumpay na recruitment, masisigurado na ang buhay ng organisasyon sa hinaharap, kung magiging mabubuting miyembro ang mga bagong dating.

Nakakapagod ang paghahanda sa POV, kahit na hinde ako ang mismong head napapagod ako sa pag iisip. Ang masaklap, isip lang ako ng isip. Sana bago pa man dumating o lumaki ang problema ay makita ko na itong paparating. Para maiwasan na o masolusyunan agad.

Napapagod na rin ako mag-isip para sa aking thesis. Lalo na kapag ang iniisip ko ay ang aspeto ng pera. PERA PERA PERA PERA hay kahit sa anong paraan ko tignan ang problema ng pera, PROBLEMA pa rin ito. Sana makapulot ako ng maraming pera, pasensya na sa mga honest na taxi driver. Kase kapag ako nakapulot, hinde ko na isasauli. Baket ba, kaya lang naman ata nila isinauli ay dahil sa wala naman silang thesis. Wala namang thesis ang mga taxi driver, e ako meron so akin na lang ang pera. Magtatrabaho na lang ako next sem para sa aking thesis, eepal na sa mga productions. pa-PA, PA para kumita ng pera pandagdag rin yun sa thesis ko. Tapos sa aking pag graduate----mag aartista na lang ako.Showbiz here i come.

Ako at ang aking pagiging tarantado.
Immature nga siguro, dahil sabi ko nga sa isa kong entry---->pagiging mature isang karerang ayaw kong mapanalunan. Hinde ko nga alam kung dito ko ba dapat isisi.
O ako lang talaga ang problema. Hinde ko nga alam kung bakit ko ito  inilalagay sa blog.

Sinabi sa akin ng aking kaibigan, "hinde ka naman masama eh yun lang yung gusto mong ipinakikita sa ibang tao"--->gusto ko sumangayon sa iyo pero kasi ang hirap... Naaalala ko rin na minsan sa isang aplikante ng cinema sinabi ko na. Ayokong maging mabait, kasi ang pagiging mabait ay pagiging mahina.

Pero sa mga katarantaduhan ko, hahahaha wala rin naman akong nakikitang marka ng pagiging matapang. Pagiging tanga OO, marami.

Nung ako ay hayskul madalas ko na iniisip na walang siseryoso sa akin, sa lahat ng aspeto. Binalak ko rin na umalis ng school, pero binalak ko lang, isa sa mga balak na nanatiling balak lang. Nung nag kolehiyo, ginawa ko marahil ang lahat para maging kaseryo-seryosong nilalang. Hanggang sa iyon nga naging kaligayahan ko ang maging mapanlibak, mapanlait at mataray na miyembro ng mga organisasyong kinabilangan ko. Natutuwa ako kapag ipinantatakot ako sa mga aplikanteng ipapanel interview namin. Akala ko marahil yun na ang pagbabago sa akin, siguro yun ang inakala kong porma ng pagseseryoso sa akin. Sa ibang bahagi, sige seryoso siya.

Nasobrahan ata, ang pagiging gahaman ko sa respeto. Na ang mga bagay na ginagawa ko ay respetong nagmumula lang sa takot. At ang produkto ay isang Michael cardoz na bastos, at walang konsiderasyon sa iba. Pero hinde ko na mababago ang mga lumabas na sa bibig ko, o mga nagawa ko na. Siguro aantayin ko na lang ang kaparusahan. Pero hinde ako handa. Napaka laki na ng halimaw na pride na nalikha ko. At ang masaklap, hinde ko napaghandaan kung paano mapupuksa ang ganitong klaseng nilalang. Mahirap na siguro bumalik sa isang elementary na michael cardoz. Hinde na kasya ang uniform sa akin, masyado na akong malaki. Sobrang laki, ako na yung bully na dating nang aaway sa akin.

May isa pang problema, ayoko ang salitang SORRY. Hinde ko tuloy magamit, minsan gusto ko gamitin, pero ayoko. Naniniwala pa rin ako na ang mga bagay na alam mo naman na mangyayari ay dapat mo ng nilunasan bago pa gumulo at hinde sorry ang solusyon run. Anlaki kong problema. Kaya kung gusto niyong maging masaya lang ang buhay niyo, lumayo na lang kayo sa akin. Maawa kayo, ako ang tao na hinde na siguro dapat kinakaibigan. Iligtas niyo ang inyong sarili pati na rin ako na makagawa ng kasalanan. Kanina lang hinde ko na naman napigilan gumawa ng masama. Wag niyo na nga lang siguro ako kausapin para makonsensya naman ako.

Ngayong naisulat ko na, iniisip ko kung ipublish ko ba ito. dahil feeling ko nga kasalanan ang pagiging open sa mundo ng mga sensitibong bagay--pagiging mahina nga gaya ng sabi ko. Pero sige pipindutin ko na ang ........

Dahil wala si Sir Banal, iba iba ang aming mga teachers. May animator, experimental film maker, Master of horror, at isang Filmologist ( term na inimbento raw niya para sa kanyang profession.)

Masaya ang discussion kanina, masaya dahil sa nakita namin sa dokyu na gawa ng filmologist na si Teddy Co ang mga diyos ng industriya ng pelikulang Pilipino. At isang reyna pala- si Nick de Ocampo, na kamuka ni ping medina sa dokyung iyon. 

Pinag usapan rin namin ang maaring maging future ng filmmaking sa bansa. Napadpad kami sa maaring paraan ng panonood ng mga pelikula sa hinaharap. May mga ideyang, sa sky na pinoproject ang pelikula, sa dibdib ng tao, mga ganun ka futuristic na mga konsepto. Tinanong niya ang klase kung ano ang aming tanaw, sabi ko darating ang panahon na PILLS na ang pelikula at iinumin na lang. At wag ka MAGULAT (naku, kainis nagulat ka), naisip niya rin yun. At hinde lang niya naisip, ginawa na niya. Parte pala siya ng isang exhibit, at ayun nga ang konsepto niya ay ang mga pelikula ay nasa Pills, at iniinom na. Well hinde man ako orihinal na nakaisip, at least magka wave-length tayo.

Naalala ko tuloy ang linya sa TULAD NG DATI. (hinde exact words pero same sense)

"the band[the dawn] was never yours, it was teddy's" -Tulad ng Dati

"the idea[film as pill] was never yours, it was teddy's[teddy co]" 
- version ko sa usapin ng kung sino ang naunang naka isip ng idea na film in a pill.

sige teddy sayo na yun, tutal nagawa mo na naman. Suggestion ko sa mga tao, kapag nagkatotoo nga ang konseptong ito, Take your daily dose of film. Wala naman itong side effects.

Lagi na lang nawawala ang blogdrive. Parang every other day lang pwedeng mag post. Kamusta naman yun, so dapat ipunin mo lang ang mga ala-ala na gusto mong i-blog. Dapat ata every other day rin lang ang mga blogable days.

Malapit na matapos ang application ng Cinema. Kanina nag pitch ng mga concepts ang mga groups. Narealize ko lang na ang hirap pala ng ginagawa ng mga profs. Yung tipong nakikinig sa mga ideas, tapos iisipin mo kung ok na ba yun. Magsusuggest ka ng mga bagay, e hinde ka naman sobrang sigurado na parehas kayo ng vision. O ng interpretation sa concept na ine-explain. Pero ayun, pinilit ko pa rin naman na i-share ang mga bagay na naibato na sa akin ng mga nauna kung propesor. Sana makatulong, dahil gusto ko talagang maging maganda ang mga pelikula ninyo.

Naalala ko sinabi ko pala kay Ice na babanggitin ko siya sa blog ko kapag ok na ito. Ayun Hi ICE! Nabanggit na kita ha. Grabe si April suzette, sobrang kaboses ni Rhoda. Nakakatuwa, pati mga mannerisms kopya. Astig parang clone. Sana magi silang best friends.

Adik lang pinilit ko na mag post dahil nga sa naiinis ako kahapon dahil walang blogdrive.