Ang hirap ipakita at sabihin ng mga  talagang gusto mong ipakita.
Madalas iba ang pagkaintindi ng mga tao.
Mas madalas na mali, yun ay sa aking sitwasyon hinde ko alam kung sa iba ganun rin.
Marami nga siguro akong nasaktan, at wala nga talaga ako marahil kunsiderasyon sa damdamin ng iba.
Yun ang tingin ng ibang tao sa paligid ko. Ang masasabi ko lang ay mali kayong lahat. Hinde niyo lang alam kung gaano ko katagal iniisip ang mga bagay, at kung ilang beses kong inisip kung ano ang pwedeng maramdaman ninyo. Kung hinde ako nag iisip marahil mas matindi pang damage ang nagawa ko.
May mga dahilan ako kung bakit ko nagagawa ang mga bagay, at kapag tinanong ako mahusay ko iyong madedepensahan. Siguro masama nga ang pagigi kong tapat sa nararamdaman ko. Pero kapag hinde ko yun ginawa, ako ang sasabog at masusunog sa sarili kong apoy.
Kung sa palagay niyo hinde lang ako nangangausap dahil sa galit ako, higit pa run ang dahilan. Dahil kapag nagsalita pa ako, wala ng magandang lalabas sa bibig ko at ayoko yung mangyari.
Marami man akong gustong sabihin hinde rin naman maiintindihan, at gaya ng madalas mangyari mali rin naman ang interpretasyon kaya wag na lang.

Kaya sa susunod kapag tinanong ko kayo kung ano ang mali sa akin, sabihin agad.
Mas matatanggap ko kung direkta kong nalalaman, kesa sa kung saan saang basurahan ko pa napupulot ang mga balita. Hinde patas na saksakin ako mula sa likuran, sana bigyan ako ng pagkakataon na humarap at tanggapin ang puna ng harap-harapan. Kaya ko naman yun tanggapin.